Опојна палета на уживање и лекување

0

По зачините мириса и животописот на секој поединец, од првите лажички со мирис на ванила, до лутите и мирисни егзотични јадења.

Зачините донекаде наликуваат на лек. Малата количина го зголемува уживањето во јадењето, а со преголема количина, тоа може да се упропасти, сосема да се покрие природниот вкус и мирис на главните состојки, наместо да го дополни и истакне нивниот склад.
Навистина ги познаваме зачините, но секогаш може да се дознае уште нешто за нив.

Без зачините е незамисливо да се приготвуваат јадења, но и произведувањето на сувомеснати производи, пијалоци и козметички производи. Зачините во денешно време им се пристапни на сите, само треба да се знае, како да се чуваат и користат.

МАГДОНОС

Иако најчесто се користат листовите од магдонос, како зачин во јадењата може да се додаде и корен од магдонос. Мноштво супи, чорби, сосови, салати, варени јадења, се незамисливи без свежи илисушени листови од магдонос. Што се однесува до чувањето, подобро е да се замрзне, отколку да се чува исушен. Во свежиот лист на магдонос, има многу витамин Ц и поради тоа, најдобро е во јадењата да се додава пред самиот крај на варењето. Кога во маслото за пржење ќе додадете ранче магдонос, ќе го спречите ширењето на мирисот низ просторијата.

Магдоносот го поттикнува варењето, ги смирува грчевите и го подобрува исфрлањето на течноста од организмот.

АНИС

Ова зачинско растение има најмалку десетина имиња: анасон, сладок копар, коморача… Едно е од најстарите зачински растенија, кое се користело и во кулинарството, но и во медицината.

Се одгледува во Шпанија, но и во Италија, Грција, Бугарија и Русија. Шпанскиот анис има големи, бугарскиот средни, а рускиот мали зрна. Многу се ценети големите и светли италијански видови. Анисот е зачин за слатки и леб. Во некои краеви со анис се зачинуваат сосови, салати, а некои го ставаат и во мармалад од сливи.

НАНЕ

Името го добило по грчката нимфа која Хад ја преобразил во трева за да ја спаси од смртта што и ја подготвувала неговата љубоморна жена Персефона. Старите Грци и Римјани ги триеле столиците со нане пред д аим дојдат гости. Евреите ја расфрлале по подот на синагогите, па така секој чекор го засилувал мирисот на нането.

Од ова растение се користи листот кој има пријатен мирис и остар вкус. Се употребува за зачинување на супите, јадењата од зеленчук ( со млади компири, моркови, домати, грашок), сосовите, меленото и печеното месо, салатите, овошните салати, пудинзите, десертите. Пред крајот на варењето треба да се додаде во јадењата од грав, зелка, грашок.

ЧИЛИ

Дваесет пати е полут од лута мелена пиперка, а се добива од ситни тропски пиперки. Се употребува за супи од зеленчук и риби, за јадења од јајца и кравјо сирење, гулаши, тартар бифтек, за разни видови салати. За зачин се користи и за време на киселење на краставици и е составен дел на приготвување на лути сосови.

Чили е богат со витаминот Ц. Слаткиот чили е препорачлив за оние што имаат проблеми со циркулацијата, хроничната настинка, рахитисот и главоболката. Се користи свеж чили во салата, потоа закиселен, варен (но тогаш го губи витаминот Ц). Лутиот чили не смеат да го земаат оние кои страдаат од хемороиди.

ОРИГАНО

Од ова растение се користат листот и цветот. Според составот и дејството ориганото е слично со мајчината душичка. Има пријатен мирис, кој со сушење се засилува. Се додава во јадењата од компири, домати, јајца, тестенини и пици, сосови, риби и месо.

Вкусен крем се добива ако се измешаат 200 грама кравјо сирење, 2 чешниња ситно сечкан лук, 200 мл. павлака и 1 лажица суво орегано.

ЦИМЕТ

Во Библијата се споменува како најстар познат зачин, а за него зборуваат и хиероглифите и кинеските записи стари 1.800 години! Најголем производител на цимет е Индонезија. Мелениот цимет се произведува од касиа цимет, помешан со шеќер, а со него се зачинуваат слатки јадења.

Циметот уште од многу одамна се користел за лекување на настинки. Еве еден стар проверен рецепт. Земете малку цимет (отприлика една кафена лажичка) и ставете го во шолја топло млеко. Нека отстои 15 минути, а потоа напитокот повторно загрејте го и испијте го пред заминување во кревет. Доколку сте заболени од грип или Ве мачи хроничен замор, пригответе ваков напиток: 20 грама цимет ставете 5 минути во зовриена вода и испијте го кога малку ќе се излади.

За да го поттикнете растењето на косата, пригответе ваков тоник: во литар 60% алкохол ставете 10 грама цимет и оставете го да отстои 15 дена. Потоа оваа течност втријте ја во коренот на косата.

НАЈКВИРЦ

Пимент (најквирц) се исушени несозреани бобинки од дрво кое расте на западната полутопка (најдобар е од Јамајка). Името го добил поради мирисот кој потсетува на сите зачини, а особено а цимет, каранфилче, ѓумбер и морско оревче. Се користи мелен и во зрна.

Популарен е во европската кујна бидејќи е одличен зачин за свинското и пилешкото месо, маринадите и за туршиите. Се додава во паштетите, чаденото и конзервираното месо, во супите, колачите, сладоледот.

Индијците го употребуваат со кари и пилав.

ШАФРАН

Многу го сакаат Италијанците. Зачинот со силна жолта боја и мирис, се добива од посебен вид на шафран. Италијанците го ставаат во различни јадења од ориз, но и од риба, месо, сосови, па дури и во слатки. Се продава во прав или цел исушен.

На овој зачин му се препишуваат дигестивните својства, но е установено дека дава сила и опоравува, особено по силни физички и умствени напори.

Напитокот од овој зачин (15 грама сув шафран во 1 литар зовриена вода, треба да отстои 10 минути, а потоа се процедува и се пијат по две чаши на ден. Добро делува на срцето, а може да помогне и при грип, настинка, бидејќи предизвикува потење. Единствена контраиндикација: тегоби како хемороиди.

ТИМИЈАН

Египќаните го користеле за балсамирање и како парфем, а Грците со него зачинувале некои видови сирење и го додавале на некои пијалоци и на чадено месо. Во кујната се употребува за зачинување на печено месо, дивеч, пржена риба, сосови, како и супи од зеленчук. Сушениот тимијан во продавниците доаѓа во цели листови или мелен.

РУЗМАРИН

Како зачин служат собраните и сушени ливчиња. Во многу земји, рузмаринот се смета за света и со таинственост обвиткана билка. Се уште постои обичајот, невестата на денот на венчавката, во градината да посади гранче рузмарин, а ако тоа пушти корени, бракот ќе биде среќен и складен. Во кујната рузмаринот се користи за зачинување месо, особено дивеч, разни супи и сосови. Се користи и за време на приготвувањето на колбаси. Зачинот се продава во ливчиња или во прав.

КАРИ

Во Индија така се нарекуваат многу зачинетите јадења и сосови, но Англичаните кои ги интересирале и азиските јадења, а не само трговијата со зачини, името го прошириле на однапред приготвената смеса зачини, за такви јадења: цуррѕ поњдер. Не постојат стандардни мешавини, ниту според содржината, ниту по сразмерот на одделни зачини, а задолжителни состојки се: ѓумбир, кардамом, коријадер, куркума, цветот од морско оревче, црн пипер и цимет. Зависно од саканата силина, се додава чили, ким, морско оревче пимент, пипер и рузмарин. Во Европа, кари најмногу се употребува за зачинување на јадења од пилешко месо, јагнешко, зеленчук, риба и ориз.
Кари е добар за прочистување на организмот. Не без причина, во Индија се верува дека кари штити од инфективни заболувања, хроничен замОр И настинка.

Share.

About Author

Остави коментар

Powered by themekiller.com